Öykü

Koçaklama -ı-


Kaçıyorum kendime kendimden, her varışta bu sen değilsin. Kayıp ilanlarındaki vesikalık yabancı, varışlar desen usulsüz. Bulunmak değil, bulmak gerek.
Kalmadan fırsatımız bulmaya, bulunuyoruz küflenmiş bir şefkatle. Ben böyle mi sarıldım kendime? Dalında mı güzeldim yoksa? Yokluyor merak dar zamanı, gerçi iki lafın belini kırsak çıt sesiyle uyanacağız mevzuya. Üstelik sese itimadımız da tam. Aman diyorum, tatlı rüyalar.

Yine de uyanıp düşüyorum bir çıkmaza. Tabelaya bakıyorum, “Yeni Başlangıçlar Sokağı”. Tekrarda yerli, semtte yeniyim. Velhasılıkelam eskidir bu yenilik hali. Bu arada uzun lafların da kısasını severim. Neden sevmeyeyim? Söz diye kamyon kamyon laf. Konuşuyoruz diye bir uğultu. Mak’lar, -mek’ler, bir mecburiyetler düzeni yıllar yılı yaşadığımız. Her seçimin tanımlı bedeli.

Ben ki aykırı bir imgeyim toplumsal düşler tortusundan kalan. Üstelik cüretkârım da, hep bir aramak hali, kaçarak kendinden ve vararak en çok kendine. Ancak uğultudan yorulduğum kadar yorulmadım koşmaklardan. Her mahallede çok kafa tek ses, yine de uğultu. Hem elimde çomak karşımda kovan. Tetikte uğultular..

Bir cesaret silkeliyorum belleğimden ezberleri ta ki inşa edene kadar yeni bilindikleri, arıyorum kendi sesimi, taarruzda uğultular.

Kaçıyorum kendime kendimden, her varışta bu sensin..
                                                                                                
 


                                                                                                 19.06.2021
                                                                                                         01:54

Koçaklama -ı-&rdquo için 1 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Font Resize
Kontrast Modu
%d blogcu bunu beğendi: